GASTBLOG: ‘Let it snow’

renee iseli - smits

Het heeft lekker gesneeuwd, zowel in Nederland als hier in Zwitserland. In Zwitserland is de sneeuw in de lager gelegen gebieden, zoals in de buurt van Zürich, inmiddels weg, maar de bergen en wintersport gebieden zijn erg blij met de sneeuw die tot nu toe is gevallen. Let it snow wordt vaak geroepen in de decembermaand, maar hoe ga ik als gehoorbeperkte hier mee om? 

Let it snow

De eerste sneeuwvlokken van het jaar vind ik best spannend. Ik ben nog altijd van mening, dat sneeuw prachtig is, zolang het op de bergtoppen en in de wintersport gebieden ligt. Voor het dagelijks gebruik vind ik het erg onpraktisch. Maar het is winter en dat zullen we weten ook.

Het mooie van sneeuw is dat het geluidsdempend is. Let u maar eens op als er aardig wat sneeuw ligt, natuurlijk niet een klein laagje, hoe alle geluiden anders klinken. Meer gedempt, als van een afstand, alsof je watjes in je oren hebt.

Als laaglandse had ik, totdat ik mijn man leerde kennen, nog nooit geskied. Een wintersportvakantie was dus voor mij een enorme belevenis en avontuur. Het eerste jaar namen mijn man en ik snowboardles. Snowboarden kon mijn man ook niet en we wilden graag wat samen doen. We hadden veel plezier, maar waren wel bont en blauw en stijf van de spierpijn. Daarom besloten wij het jaar daarop het anders aan te pakken. Ik nam skiles in de ochtend en s‘ middags gingen mijn man en ik samen oefenen. Dit bleek voor mij toch minder goed te gaan dan gehoopt. Mijn vorderingen in de groep schoten niet echt op, mede doordat ik de skileraar niet goed verstond.

let it snow

Skiles in een groep?

Het jaar daarop deden we het weer anders. Ik nam 3 privélessen en de rest van de tijd ging ik oefenen met mijn man of schoonfamilie. Dit bleek te werken: mijn skileraar was geweldig en ik leerde inderdaad een beetje skiën. Toen ik zo ver was, dat ik voorzichtig wat rode pistes kon skiën, nam mijn skileraar mij mee naar boven, op 2700 m hoogte. Om 9.00 uur in de ochtend, geen mens te zien, behalve mijn man, skileraar en ik. Prachtig, die onberoerde sneeuw! En rondom vrijwel totale stilte (behalve in mijn hoofd, want mijn tinnitus had natuurlijk geen boodschap aan de omgeving). Ondanks de inspanning van het leren skiën, waren er voldoende momenten om van de witte pracht te genieten.

Inmiddels hebben we al jaren niet meer geskied, maar wel door de sneeuw gelopen. Het blijft een fascinerend fenomeen. Het geluid raakt de sneeuw en die sneeuw beweegt een beetje mee en daardoor verliest die trilling een deel van zijn kracht. Het geluid neemt af, dus dempt daardoor…En het resultaat is (relatieve) stilte… Doordat de sneeuw niet bestaat uit een vaste massa maar uit losse kristallen met veel lucht ertussen worden de geluidsgolven gebroken en dat maakt dat het niet weerkaatst wordt tegen harde voorwerpen en dus alles dempt.

Persoonlijk hoop ik niet op een witte Kerst, want dit zou voor ons betekenen dat wij niet naar Nederland kunnen rijden om Kerst gezellig met mijn moeder en broer door te brengen, maar ik snap wel waarom sneeuw zo wordt gewaardeerd.

Hierbij wens ik iedereen heel fijne feestdagen en een goed begin van het nieuwe jaar!

renee iseli - smits

Reacties op "GASTBLOG: ‘Let it snow’"

Er zijn nog geen reacties. Reageer ook!

Reactie plaatsen