De afgelopen maanden heb ik mij bijzonder intensief bezig gehouden met het fenomeen CI (Cochlear Implantaat). De hoofdreden hiervoor is, dat ik chronisch moe ben en verstaan mij als zwaar slechthorende veel inspanning en energie kost.
In het bestuur van de zelfhulpvereniging waarvan ik voorzitter ben, zijn al mijn bestuurscollega’s CI dragers. Bij langere discussies of bestuursvergaderingen, is het mij opgevallen dat mijn collega’s na een uur of twee-drie nog vrolijk door discussiëren en ik echt moet stoppen, ondanks een of twee pauzes van 5 tot 10 minuten tussendoor. Ook bij andere gelegenheden, blijkt dat CI dragers vaak meer energie overhouden dan ik als hoortoestel draagster.
Naar aanleiding van een dagseminar, waarna ik echt was uitgeput, waar ik met een bestuurscollega aanwezig was, had ik een intensief gesprek met mijn CI dragende bestuurscollega. Mijn bestuurscollega raadde mij aan eens ernstig de mogelijkheid van een CI te overwegen, omdat het voor een goed resultaat beter is niet te lang met implanteren te wachten.
Zelf had ik tot nu toe een CI als allerlaatste optie beschouwd, voor als ik echt niets meer had te verliezen, maar mijn collega maakte mij duidelijk, dat ik nu leef en niet in de toekomst en voor het nu niets meer heb te verliezen.
Ik ben hierop een eigen onderzoek begonnen naar de voordelen/nadelen van een CI, hoe anderen een CI ervaren hebben en wat hier allemaal bij komt kijken. Ik heb zowel in Zwitserland als in Nederland met veel verschillende mensen over de mogelijkheid van een CI gesproken. Ik merkte in de loop van mijn denkproces, dat ik wat meer voor een CI optie begon open te staan. In elk geval voldoende om uiteindelijk een afspraak te maken met mijn KNO-arts om mijn gehoor nog eens te laten testen en het onderwerp met haar te bespreken.
Na een uitgebreide gehoortest, bleek dat ik voor een CI nog te goed hoor. De grens ligt hier bij 80 db gehoorverlies en ik zat daar gedeeltelijk nog boven. De ziektekostenverzekering zou een CI nu in elk geval niet vergoeden. Aan de ene kant prettig om te horen, dat je nog „te goed“ hoort, aan de andere kant had ik natuurlijk nog steeds geen oplossing voor de reden waarom ik was begonnen een CI te overwegen!
Nu had ik in mijn denkproces ook opgenomen, wat eventuele vervolgstappen zouden kunnen zijn indien ik (nog) niet voor een CI in aanmerking zou komen. Dit kwam mij nu van pas, want het was mij snel duidelijk wat ik moest doen.
Allereerst heb ik een afspraak gemaakt bij mijn audicien voor nieuwe solo-apparatuur. Mijn apparatuur was inmiddels sterk verouderd en ik wilde nu kijken of nieuwere apparatuur een verbetering zou brengen. Inmiddels heb ik een zogenaamde Rogers Pen en aanclip microfoon te leen om te testen. En ik moet zeggen: de pen is zo slecht nog niet en ik sluit niet uit dat ik tot aanschaf over ga.
Een andere stap was, mij aanmelden voor een „afleescursus“. Helaas kan ik daar pas in januari volgend jaar mee beginnen, maar de stap is gezet. Tot nu toe dacht ik altijd, dat ik dat niet nodig had omdat ik zelf vrij goed kan aflezen. Maar het is goed om te kijken of ik er niet toch iets aan heb.
Voorlopig blijf ik dus nog hoortoesteldraagster en zal ik u ook over mijn vervolgstappen verder informeren.
