GASTBLOG: ‘Toeters en bellen’

renee iseli - smits

Zoals iedereen inmiddels wel heeft begrepen ben ik slechthorend. Begonnen met een lichte slechthorendheid en 1 in-het-oor hoortoestel, is mijn gehoor langzaam maar zeker achteruit gegaan en is mijn status na bijna 30 jaar zwaar slechthorend met twee achter-het-oor hoortoestellen. Daarnaast heb ik ook Tinnitus die toenam naarmate mijn gehoor afnam. Waar ik eigenlijk vrijwel nooit over schrijf, is mijn overgevoeligheid voor geluid, Hyperacusis genaamd.

Hyperacusis

Hyperacusis is bij mensen buiten de doelgroep van auditief beperkten veel minder bekend als Tinnitus. 
Hyperacusis betekent letterlijk “te veel horen”. En hoe vreemd dit voor bijvoorbeeld normaal horenden ook mag klinken – slechthorend zijn en toch te veel horen – het is wel degelijk mogelijk. Gekoppeld aan gehoorverlies/slechthorendheid heet deze overgevoeligheid voor geluid Recruitment.

De oorzaak voor Recruitment ligt bij gehoorverlies in het binnenoor (dat is beschadigd) en gelijktijdige overgevoeligheid voor geluid. Hoe intenser het geluid, hoe harder het klinkt, terwijl de zachte tonen niet worden waargenomen. Het instellen van een hoortoestel voor iemand met Recruitment is daarom een uitdaging voor de audicien en hoortoesteldrager: aan de ene kant moet het geluid worden versterkt om beter te kunnen verstaan, aan de andere kant moet de geluidssterkte worden begrenst om te voorkomen dat het geluid te veel pijn doet aan de oren.

Mijn hoortoestellen

Mijn eerste achter-het-oor toestellen waren van een ander merk dan de in-het-oor toestellen die ik voor die tijd had gehad. Volgens de toenmalige audicien zou ik met de scherpere klank van deze toestellen beter kunnen verstaan. Misschien was dit ook wel zo, al heb ik dit nooit expliciet zo ervaren, maar een bijzonder onaangenaam bijverschijnsel van deze hoortoestellen was, dat alle bijgeluiden voor mij behoorlijk luid klonken.

toeters en bellen

Als ik op straat liep of fietste schrok ik mij van veel geluiden soms bijna letterlijk een ongeluk. Zelfs na diverse aanpassingen en een actieve geluidsbegrenzer, Toeters en bellen, knallende uitlaten, sirenes en geschreeuw, ik kromp in elkaar. Meestal zette ik op straat de volumeknop van mijn hoortoestellen lager, waardoor ik natuurlijk weer minder verstond. Maar het verstaan woog voor mij niet op tegen het lawaai.
Met de aanschaf van mijn huidige hoortoestellen, weer van mijn oude, vertrouwde merk, werd duidelijk dat het ook beter kon en ik kan nu weer met normaal volume over straat. Natuurlijk wil dit niet zeggen dat ik niet meer overgevoelig ben voor geluiden. Integendeel. Als mijn man bijvoorbeeld iets te luid lacht over een grap op tv, dan doet dit nog steeds pijn aan mijn trommelvlies.

Liever geen toeters en bellen

Muziek of films staan bij mij al gauw te hard (waardoor ik absoluut ondertiteling nodig heb voor de verstaanbaarheid!) en in bioscopen zet ik óf mijn volumeknop omlaag óf mijn hoortoestellen zelfs helemaal uit. Op concerten zul je mij niet meer aantreffen. Natuurlijk kan ik hiervoor wel oordoppen of speciale gehoorbescherming gebruiken, maar voor mij persoonlijk is de muziekbeleving dan niet meer om van te genieten. Op lawaaierige evenementen, die ik echter zelden bezoek, doe ik mijn hoortoestellen uit en draag ik een speciale gehoorbeschermende koptelefoon.

Als bezoekervrouw, bezoek ik regelmatig een oudere dame in het bejaardenhuis. Zij gaat heel graag wandelen en dat doen wij dan ook bij vrijwel elk bezoek. In het park rond de kerk waar wij vaak komen, is het relatief rustig en elke keer als ineens de kerkklok gaat slaan, schrik ik mij een rotje. Natuurlijk moeten we daar samen om lachen, maar het bewijst nog maar eens: Voor mij geen toeters en bellen alstublieft!

renee iseli - smits

Reacties op "GASTBLOG: ‘Toeters en bellen’"

Er zijn nog geen reacties. Reageer ook!

Reactie plaatsen